पुन्हा नव्याने...

पुन्हा नव्याने फुलती स्वप्ने
पुन्हा नव्या उलगडती वाटा
पुन्हा नवी अधरांवर लिहिली
नाविन्याची लोभस गाथा

अस्तित्वाचा नवा अर्थ अन्
जगणे सारे नवेच झाले
बुरसटलेले पाश तोडुनी
नवे पाखरू नभी उडाले

नव्या नव्याची नवलाई ही
व्यापुन घेते सारे जीवन
नव्या नभीची नवीन बिजली
छेदून जाते जुने कृष्ण घन

नव्या सुरांची नवी भुपाळी
नवी सुगंधी पहाट गाते
अधीर राधा पुन्हा नव्याने
श्यामनिळ्याची होऊन जाते

अदिती

It's raining...

It's raining..
the showers are gently brushing ove the earth..
the flowers are wetting themselves to gain lusture
the raindrops are dancing over the puddles to form ripples
there's joy all around..!!

it's raining...somewhere deep inside my heart..
the showers have found their way out through my eyes..
my cheeks are wetting themselves to become dull..
the sorrow's dancing over my blood to form ripples..
and it hurts beyond extent!!


Aditee Joshi

विसर

भातुकलीचा रंगलेला संपला ग डाव
आता तुला गाठायचा आहे तुझा गाव
आवर सारे तुझे तुझ्या सोबती घेऊन जा
आठवणी तुझ्या इथे तेवढ्या ठेवून जा

तुला पुन्हा मांडायचा आहे नवा खेळ
तुझ्या माझ्या सोबतीची संपली ग वेळ
विसर सखे ओळखीच्या जुन्या वाटा सार्या
हृदयाशी बांधलेल्या सोड जुन्या दोर्या

हरवुदे सोबतीने गुंफलेली माळ
हरवुदे वाट आडवळणी खट्याळ
खुणावती तुला तुझ्या नशिबाच्या रेघा
तुला-मला तोड आता धागा

नको सखे निरोपाचे उगा अश्रू ढाळू
जायचीच निसटून हातातली वाळू

सोसायचा तुझ्या-माझ्या नात्याला दुरावा
जायचे जरी तुला ग सखे तुझ्या गावा...
राहीन मी तुझ्या उरामध्ये ग दाटून
कधी तुझ्या डोळ्यातून येईन बरसून .....


-अदिती शरद जोशी

वसंत

वार्यावर मंद निनादे
ती श्रीकृष्णाची मुरली
त्या अवखळ स्वरलहरीँना
अवखळशी कविता स्फुरली...

ल्याइली आज धरणीने
का गर्भरेशमी शाल
किरणांनी आकाशात
उधळला कशास गुलाल

पसरला रोमरोमी का
अवखळसा एक शहारा
का कसा कुणास्तव आज
हा निसर्ग नटला सारा

पसरली सुखाची चर्या
अन् उडून गेली खंत
अवतरे आज धरणीवर
तो ऋतुराज वसंत


Aditee

सरत चालली रात

अजून जागी दोन लोचने
नाव तुझे अधरांत
सख्या रे सरत चालली रात

कुठे राहिला श्याम सावळा
लागे न डोळ्यासी डोळा
का मजला वचनात बांधुनी
उगा फिरविसी पाठ
सख्या रे सरत चालली रात

झुरते कधिची रात्र बोचरी
दुःस्वप्ने घेतात भरारी
कुठली वैरीण सांग मुकुंदा
तुझी अडविते वाट
सख्या रे सरत चालली रात

आर्त तेवते नयनज्योत हि
विरत चालली गर्द प्रीत हि
बघ चन्द्राविन व्याकुळ होती
तारे अवकाशात
सख्या रे सरत चालली रात

बावरलेली प्रीत दिवाणी
अन राधेच्या डोळा पाणी
गेला सोडून श्याम सखा तिज
लोटुनीया विरहात
सख्या रे सरत चालली रात

वचनभंग प्रियकरा कसा हा
सलतो अंगागास दुरावा
येणा दाटून घननिळ्या रे
बरसून ये हृदयात
सख्या रे सालात चालली रात


-अदिती शरद जोशी

पाऊस

आज पुन्हा पाऊस पडला...
पुर्वीसारखा धो धो कोसळला...
गच्च दाटलेल्या डोळ्यांची तो
वाट मोकळी करून गेला..

तेव्हाही असेच दाटले होते
नभी काळेकुट्ट ढग..
अशीच होती संध्याकाळ
त्यात ही अशी विचित्र
घालमेल..अगदी अशीच!

पावसाचं एक बरं असतं
तो कधीही कसाही कोसळू शकतो
कुणासमोरही..
दाटून राहिलेल्या डोळ्यांसारखं
त्याला झुरत बसावं लागत नाही!!

तेव्हाही तो असाच कोसळला
...आणि आजही!
फरक फक्त इतकाच...
तेव्हा डोळ्यांतून पाणी झरत होतं..
आणि आज कागदावर शाई झरतेय!!


अदिती

आठवण

कधीतरी अशाच निवांत क्षणी
तिचं येणं होतं
मन आधीच हळवं,
त्याला तर निमित्तच होतं

सहजतेच्या पडद्यामागून
ती वादळ घेऊन येते
उजळलेल्या स्वप्नांवरून
काजळ फिरवून जाते..

संध्याकाळची रिमझिम
अन् तिचं अवेळी येणं
बरसणारे काळे ढग
डोळ्यांत ठेवून जाणं

सरलेलं सारं काही
ती जिवंत करून जाते..
नव्याने फुलणार्या फुलांना
सहजपणे चिरडून जाते

मनासारखं सांधलेलं सांधलेलं सारं
क्षणात विस्कटून जातं..
असंच कधीतरी अनाहुतपणे
'तिचं' येणं होतं...

अदिती