भाकरतुकडा

हाडकुळलेला देह,खपाटलेलं पोट
तृषार्थाने तळमळणारे अन् कोवळे ओठ
ध्येयाच्या आसेने झपाटलेलं मन
दारिद्र्याने झिजवलेलं पोळलेलं तन
माउलीच्या कुशीतलं अजाण कोवळेपण
भुकेपोटी तळमळणारं वेडंपिसं मन
आकाशीच्या चांदव्याला एकटक न्याहाळताना...
माऊलीचे भरले डोळे अलगद पुसताना
म्हणे,नको रडु माये नको खंत करू
बघ नक्षत्रांनी हे आभाळ आले भरू
नक्षत्रांनी केले तुझ्यासाठी ग दागिने
नको तळमळू पोटा आतल्या आगीने
भूक भागवेल आता धीर धर थोडा..
चांदण्यांच्या मध्ये बघ भाकरतुकडा...
चांदणयांच्या मध्ये बघ भाकरतुकडा...

अदिती जोशी

पाऊस

पाऊस....प्रत्येकाच्या जिव्हाळ्याचा विषय...! स्वैर,स्वच्छंदी....कधी हवाहवासा,तर कधी नकोनकोसा वाटणारा..! कधी लहान,खोडकर मुलासारखा उनाड,अचानक धो धो कोसळणारा..तर कधी नवयुवती सारखा लाजाळू,रिमझिम बरसणारा..
कधी तो जिवाभावाचा सखा होऊन आपल्याबरोबर बागडत राहतो,कधी प्रीयकर होऊन घट्ट बिलगतो,तर कधी वैरी होऊन जन्माची अद्दल घडवतो...
त्याची अशी अनेक रूपं...अनेक रंग...एकमेकांपासून भिन्न,तरी एकमेकांशिवाय राहू न शकणारे..
त्याचा प्रत्येक थेंब काहीतरी सांगत असतो..झाडांना,प्राण्यांना,पक्ष्यांना,माणसांना...त्याची रिमझिम अबोलपणे खूप काही बोलून जाते...आणि हा पाऊस जो खर्या अर्थाने जगतो ना..त्यालाच कळतो या निरर्थकपणे बरसणार्या पावसामागे दडलेला अर्थ...

अदिती जोशी