अज्ञात

कुणाचे असे भास छळती अताशा
कुण्या काळचे, ना कुणाला कळे
नभी घन असे गूढ दाटून येता
उगा नीर नेत्रांतूनी का गळे

असे भोवताली सुखाचा सुवास
मनाला भरे का उगा कापरे
काळोख कसला उरी दाटलेला
मन हे उगा का सुखा विस्मरे

कुणाची कमी सतविते या जिवाला
कुणास्तव उदासीन क्षण हे असे
कुणास्तव जिवाची उगा घालमेल
कुणी लावले या मनाला पिसे

उगा या मनी आज काहूर कसले
कश्या आगळ्या याच संवेदना
गड्या हीच अज्ञात जाणिव वेडी
कशी ओळखीने छळे या मना...


अदिती

जपू एकट्याने घडी जीवनाची

नको ओढ ती रे कुणाची,कशाची
जपू एकट्याने घडी जीवनाची
नको फार गुंता आता जीवनात
नको अडकणे रे कुणात,कशात

पुरे जाहले रोज झुरणे अवेळी
पुरे जाहले आठवांचे उसासे
तुझ्यासाठी मी झेलले दाह सारे
आता सावरू दे मनाला जरासे

कधी बंध तुटले,कळलेच नाही
मला तू,तुला मी उमगलेच नाही
आता ओढ अश्रूंत वाहून गेली
सुखाची मनाशी चुकामूक झाली

गड्या व्यर्थ हे प्रेम,सारेच खोटे
क्षणांना उगा जाणिवांचे धपाटे
आता ना तमा रे कुणाची,कशाची
जपू एकट्याने घडी जीवनाची...


अदिती

ओढ

सावळ्या रंगात का
घन आज हे न्हाले
सावळ्याची ओढ वेडी
मन पाखरू झाले

बासरीचा सूर घुमतो
फुलती स्वप्नफुले
पैलतिरातून साद ऐकुनी
जीव उगाच झुरे

पैलतिरावर तो मुरलीधर
वाजवितो वेणू
धुंद होवुनी मयुर नाचती
हसते इन्द्रधनु

छुमछुम करती अधीर पैंजणे
श्यामनिळ्याचे भास
पाउल वळते पैलतिरी त्या
मोहून जातो श्वास

वेड्या त्या सावळ्या सख्यास्तव
धडधडते हे ऊर
वेड लाविती उगा जिवाला
त्या वेणूचे सूर

आज सख्या रे माझे 'मी'पण
हरवून मी बसले
तुझे सावळे रूप मनोहर
मनामध्ये ठसले

तव स्पर्शाची तहान आता
शतजन्मांची आस
तुझीच मूर्ती मनात माझ्या तुझाच रे सुवास

रे श्रीरंगा धडपडते मी
तव भेटीस्तव आज
बरस बरस तू अभ्र होवुनी
भिजव अंगांगास..

तृप्त होवुदे धरणी सारी
तृप्त कर तन मनास
तळमळते ही वेडी राधा
बरस बरस तू आज...


अदिती

सैनिकहो तुमच्यासाठी

वादळाची शाल करुनी
अन तृषेची ढाल करुनी
कंटकांच्या गालिच्यावर
पाउले पडती

झेलला अंधार आहे
वादळाचा वार आहे
हासण्याने परी तयांच्या
दाहही कुढती

शौर्य ज्यांचा धर्म आहे
त्याग ज्यांचे कर्म आहे
मातृभूमिस्तव जयांची
मृत्यूवर प्रीती

अश्रू अलंकार ज्यांचा
घर्म हा शृंगार ज्यांचा
तेच पोलादी गडी हे
विश्व रे जपती

कोटी कोटी प्रणाम त्यांना
शत शत सन्मान त्यांना
मातृभिमिस्तव जयांनी
दिधली आहुती...


अदिती

मृगजळ

मन हरखून जाते पाहुन तुजला,
हुरळून जाते पार..
हास्य उमटते चेहर्यावरती
जग भासे अलवार..!

देही फुलतो मोरपिसारा
एकच लागे आस
मन धडपडते तुझ्याचसाठी
तव भेटीचा ध्यास

वैशाखातही कृष्ण अभ्र का
गगनी या दिसती?
भरदिवसाही शीत तारका
मनामध्ये वसती

रवी प्रखर हा आग ओकतो..
देही तप्त झळा
तरी का गातो श्रावणगीते
तहानलेला गळा??

तव भेटीची ओढ जिवाला,
पैलतिराची आस
पैलतिर तो गाठण्याचा
तुझ्याचसाठी ध्यास

वणवण करितो जीव तुझ्यास्तव
जाणुनही अज्ञात
तुझे भासणे फक्त स्वप्न रे
मृगजळ फक्त अफाट..
तो मृगजळ फक्त अफाट..


अदिती जोशी

हल्ली नेहमी असंच होतं

हल्ली नेहमी असच होतं.....
आत खूप काही दडलेलं असतं,पण लिहायला जावं तर शब्दच सुचत नाहीत! या शब्दांना पण ना..छंदच जडलाय...एकसारखा मनाशी लपवाछपवीचा खेळ खेळत असतात! मन तर तसंही आधीच गोँधळलेलं...ते आणखी गोंधळतं...बावरतं..! खूप काही साचलंय आत,पण शब्दांचे ओघळ वाहतच नाहीत..! कधी रिमझिमणारा पाऊस पाहिला ना,की हळूच मनाच्याही नकळत या शब्दांची रिमझिम सुरू होते...पटकन काहीतरी सुचतं..पण श्रावणाची सर जशी पटकन थांबावी तसा शब्दांचा प्रवाह थांबतो...मनातल्या भावनांचा साठा काही केल्या बाहेर पडत नाही! जीव कासावीस होत राहतो नुसता! बहुदा शब्दच माझ्यावर रुसले असावेत..पण नेमकं का? आजवर दिवसभराच्या धावपळीतून नेहमी त्यांच्यासाठी वेळ काढत आलीये मी. कधीकधी तर फक्त त्यांच्यासाठी मी आणि माझ्यासाठी ते होते. आजवर गहिवरलेल्या मनाला त्यांनीच दिलासा दिलाय..मग आज हा अजब खेळ कशासाठी?
असो..! काही प्रश्नांना उत्तरं नसतातच..! आणि शब्दांचं म्हणाल तर त्यांना रुसवा सोडावाच लागेल...शेतकर्याचा अंत बघणारा पाऊस कधीतरी त्याच्या मनासारखा कोसळतोच ना? तसंच आहे यांचंही...


अदिती जोशी

विरह

भिजलेली पाउलवाट
अन् भिजलेला किनारा
भिजवीती आज नयनांना
विरहाच्या अश्रूधारा..

मन तुझ्यात रे घुटमळते
सतविती तुझे ते भास
तू कधीतरी येशील रे
लागली जिवाला आस

स्मरती त्या लाघव भेटी
तो तुझा स्पर्श अलवार
स्मरती त्या शपथा स्वप्ने
प्रेमाची अमृतधार..!

रे आज तरी तू यावे
अन् माझे नयन पुसावे
तव मिठीत घेऊन मजला
प्रेमाच्या गावा न्यावे

निःशब्द भावना माझ्या
तुजला सार्या उमगाव्या
विरहाचे अभ्र गळावे
अन् प्रेमसुधा बरसाव्या...

अदिती जोशी