नाते आपुले तसेच आतून..

जसे फुलावे रंग साजिरे
श्यामनिळ्याच्या मोरपिसातुन
मुके तरी मोहाहुन मोहक
नाते आपुले तसेच आतुन

मी मुरली तू सूर खुळासा
मी यमुना तू माझी खळखळ
तू कविता मी तुझ्या आतली
आर्त खोल दडलेली तळमळ

तू कान्हा मी अधीर राधा
राघव तू मी तुझी मैथिली
नर्तक तू मी नुपुर नादमय
छुमछुमणारे तुझ्या पाऊली

भेट घडे या वळणावरती
अनोळखीशी आज नव्याने
वर वर सारे परके तरिही
जुळले अंतर जुन्या दुव्याने

परस्परांतच परस्परांनी
पुन्हा नव्याने जावे गुंतून
अनोळखी देहात नांदते
नाते आपुले तसेच आतून..

अदिती जोशी

मनास गंध स्पर्शता

ओंजळीत या रित्या कुणी सुगंध पेरले
मनास गंध स्पर्शता शब्द शब्द जाहले ..

भरून अंतरात या कुठून येइ चांदवा
अचूक हेरल्या कुणी खुळ्या अबोल जाणिवा
कुठून रंग पेरती मनी अगम्य कुंचले

रहायचे मनात जे दडून आर्त काहिसे
समूर्त आज जाहले भाव ते खुळे पिसे
मनातले तरंग हे कुणी अचूक झेलले

कशास जीव जाळतो भास पूर्णतः नवा
अनोळखी, तरी कसा स्पर्श वाटतो हवा
ना कळे कधी कसे जिवात जीव गुंतले...

©अदिती जोशी

सावळ्या तुझ्याविना...

सख्या कधीच लोपली मधाळ धुंद बासरी
तरी अजून गुंजते मुकुंद नाम अंतरी

अबोलशी पहाट ही उदास रे तुझ्याविना
अजून सांज ,सावळ्या, शोधते तुझ्या खुणा
सुनी सुनीच वाहते सुनी नदि सुन्या तिरी

अजून माय साठवी घटा घटात क्षीर रे
अधीरता मनात त्या लोचनांत नीर रे
अशांत ती पुकारते फिरून ये पुन्हा घरी

मनात हर्ष-शोक ना, पल्याड मी हरीप्रिया!
पूर्णतः प्रसन्न मी उदास गोकुळात या
कशास शोधु रे वृथा, मनात या वसे हरी...

अदिती

अस्तित्वाच्या पलाड...

अस्तित्वाच्या पल्याड कोठे संथ नदीच्या पैलतिरावर
जललहरींसह वाहत गेली दूर तिथे स्वप्नांची घागर

त्या तीरावर गोकुळनगरी
कान्हाची बेधुंद बासरी
पाहुन लोभस रूप तयाचे, मनही झाले निळसर निळसर

सर्वार्थाने देह लाजला
पाहताच तो रोखुन मजला
नाजुक कटिकमलावर बसला रुतुन तयाच्या नजरेचा शर

हळूच जवळी आला कान्हा
छेडित नाजुक अधरफुलाना
भान हरपले जेव्हा मजला स्पर्शुन गेला तो मुरलीधर

हलवुन मजला गेला वारा
उधळुनी सुंदर स्वप्नफुलोरा
विरून गेले रूप सावळे
आणिक मागे उरली हुरहुर

©अदिती शरद जोशी 6.11.13

मी न माझी राहिले...!

आज तू चोरून मजला दूरवरुनी पाहिले
सावळे अंगांग झाले मी न माझी राहिले

तो तुझा फसवा बहाणा, बासरीचे सूर ते
उसळणारे अंतरंगी वेंधळे काहूर ते
ते तुझे नजरेतले शर मी उरावर साहिले
सावळे अंगांग झाले मी न माझी राहिले

हाय तू स्पर्शून जाता देह झाला मोगरा
हरखले रे भान माझे जीव झाला घाबरा
मी पुन्हा सर्वस्व कान्हा आज तुजला वाहिले
सावळे अंगांग झाले मी न माझी राहिले

©अदिती जोशी
संग्रहित

बेधुंद मनीचे बोल...

बेधुंद मनीचे बोल
निसटून चालले होते
चंचलशा त्या लहरींना
मी हळूच टिपले होते

ते बोल खुळेसे काही
अविचल त्या अस्फुट तारा
वळणाशी भिरभिरणारा
तो सोसाट्याचा वारा
बांधून कधीचे ज्यांना
मी उरात जपले होते
चंचलशा त्या लहरींना
मी हळूच टिपले होते

मी बोल बोलता सारे
अस्तित्वच बहिरे झाले
अविभाव आर्त स्वत्वाचे
ते अजून गहिरे झाले
जिद्दीच्या तेज कणांनी
आयुष्य रापले होते
चंचलशा त्या लहरींना
मी हळूच टिपले होते...

त्या उधाणलेल्या लहरी
संकोच गोठवुन गेल्या,
विझलेल्या सामर्थ्याला
अवचीत पेटवुन गेल्या...!
मी ध्येय गाठले तेव्हा
हे भान हरपले होते...
चंचलशा त्या लहरींना
मी हळूच टिपले होते...

© अदिती शरद जोशी
16.6.13
2:37pm

...अजून आहे मी वनवासी!

फिरून सरला काळ,अजुनही घुटमळते मी वळणापाशी
युगायुगांची फरफट तरिही,अजून आहे मी वनवासी

नवा साज अन् नवे रूप मज,भोग तरीही जुनेच पदरी
आसपासचे नवीन चेहरे,जुनीच तरिही नजर विखारी
नवे ध्येय मज गाठायाचे,जुनी तरी भिँतीँची घुसमट
उंबरठ्याच्या पल्याड अजुनी जुनेच भयकंपाचे सावट
जुने बोचरे शब्द जगाचे,जुनी टोचणी सले उराशी
युगायुगांची फरफट,तरिही अजून आहे मी वनवासी

अजून उठती शर शंकांचे मर्यादा मी लंघून जाता
जनलज्जेच्या खेळामध्ये हरलेली मी अगतिक सीता
अन् काळोखी वळवणावरती टपून आहे नवा पारधी
नव्या कुरूंनी विटंबिलेली नव्या युगी मी नवी द्रौपदी
मी माता मी भगिनी भार्या,तरी जगाला नकोनकोशी
युगायुगांची फरफट,तरिही अजून आहे मी वनवासी

मी कान्हाच्या वेणुमधली उषःकालची नवी भुपाळी
मध्यान्हीची मीच सावली वायुलहर मी सायंकाळी
मीच तुझ्या नात्यांची दोरी मीच तुझी ममतेची छाया
अडखळता तुज सावरणारी मीच शांतशी शीतल माया
सामर्थ्याची मशाल हाती धगधगणारे दुःख उराशी
युगायुगांची फरफट तरिही अजून आहे मी वनवासी

© अदिती जोशी
25.9.13
02:55 am